69,90 €
Prijzen zijn netto, exclusief BTW en verzendkosten
De werkplaatsmicroscoop PCE-DHM 10 is een batterij gevoed instrument. Dit heeft als voordeel dat deze microscoop mobiel inzetbaar is. De werkplaatsmicroscoop heeft een 3" TFT-kleurendisplay en is uitgerust met 8 witte LED’s, die garant staan voor een optimale belichting. Met de PCE-DHM 10 wordt een 500-voudige vergroting mogelijk gemaakt, waardoor zelfs de kleinste details vastgelegd kunnen worden op een foto- of video-opname.
In steeds meer industriële sectoren is optische vergroting van objecten nodig, bijvoorbeeld voor kwaliteitscontrole of rechtstreeks in de productie. Daarvoor kan een microscoop worden gebruikt. Er bestaan veel verschillende soorten en uitvoeringen, waardoor de juiste microscoop op basis van de toepassing moet worden geselecteerd.
Er is de klassieke uitvoering met een mono- of binoculaire microscoop, waarbij men door één oculair (monoculaire microscoop) of door twee oculairs kijkt. Voor iedere medewerker moet de optiek daarbij steeds opnieuw op de eigen zichtparameters worden ingesteld
. De trinoculaire microscoop beschikt over een derde optische uitgang voor aansluiting van een digitale camera of fotocamera. Daardoor kan de gebruiker de inspectie van objecten met beelden documenteren. Met de camera kunnen de beelden bovendien voor andere medewerkers naar een extra scherm of computer worden overgebracht. Een dergelijke uitvoering kan als microscoop met camera worden gebruikt.
In de industrie is de digitale microscoop steeds gebruikelijker geworden. In plaats van via oculairs te kijken, wordt het beeld rechtstreeks op een digitaal scherm weergegeven. Daardoor kan gemakkelijker in teamverband worden gewerkt en kunnen beslissingen efficiënter worden genomen. Ook de digitale verwerking van de weergegeven beelden wordt eenvoudiger. Afhankelijk van de uitrusting van de microscoop kunnen foto's en soms ook video's op een opslagmedium worden opgeslagen of via een pc-aansluiting direct op de computer worden bewaard. Met geschikte software zijn inmiddels ook metingen mogelijk die voor interne protocollen kunnen worden gebruikt. Vooral bij kwaliteitscontrole kan hiermee defect materiaal worden afgekeurd of de gewenste kwaliteit worden geborgd.
Bij de keuze van de juiste microscoop moet duidelijk zijn welke vergroting voor de te controleren objecten nodig is. Daarnaast moet bij rechtopstaande uitvoeringen rekening worden gehouden met het feit dat monstergrootte, werkafstand en objectieven rechtstreeks met elkaar samenhangen.
Hoe groter de vergroting van de objectieven, hoe kleiner de werkafstand wordt. De afmetingen van het te controleren object zijn daardoor gebonden aan de werkafstand van de microscoop. Voor heldere beelden met een optimale resolutie is een gelijkmatige verlichting belangrijk. Die wordt standaard verzorgd door in de microscoop geïntegreerde halogeenlampen of leds. Wanneer deze verlichting niet voldoende is, kan de belichting worden verbeterd met externe verlichtingseenheden, zoals ringverlichting of zwanenhalslichtbronnen. Een microscoop met verlichting is daardoor ook aan verschillende inspectieomstandigheden aan te passen. De vergrote weergave kan op verschillende manieren worden bekeken: als livebeeld op een scherm of door gegevens, zoals afbeeldingen en video's, op een opslagmedium of rechtstreeks op de computer op te slaan.
Door hun constructie zijn de meeste uitvoeringen minder geschikt voor optische controle van grote testobjecten binnen productieprocessen. Door hun compacte formaat kan hiervoor bijvoorbeeld een USB microscoop worden gebruikt. Deze wordt met een kabel op de USB-interface van een computer aangesloten en kan direct op het materiaal worden geplaatst. Een transparante afstandsring helpt bij de juiste positionering. De apparaten kunnen ook in geschikte statieven worden geplaatst, zodat beide handen vrij blijven voor correcties. Voor dergelijke toepassingen kan een compacte inspectiemicroscoop praktisch zijn.
Wanneer een tweedimensionale weergave niet voldoende is, biedt een zogeheten 3D-microscoop een geheel andere manier van bekijken. Onder een hoek van 45° krijgt u een rondomzicht van 360° op het testobject. Deze innovatieve weergave is vooral praktisch bij het inspecteren van onderdelen om fouten en beschadigingen op te sporen en te documenteren.
Een bijzonder hoge resolutie kan worden bereikt met licht in het UV-bereik. De korte golflengte van UV-licht zorgt op zichzelf al voor een hogere resolutie. Daarnaast wordt UV-licht ook door het preparaat geabsorbeerd, bijvoorbeeld door eiwitten en aminozuren, waardoor meer contrast ontstaat dan bij andere golflengten. Organellen en kleine structuren zijn met de microscoop daardoor ook zonder aanvullende contrastmethoden duidelijk zichtbaar.
Met een microscoop kunnen objecten of materialen sterk vergroot worden bekeken of als beeld worden weergegeven. Zeer kleine voorwerpen, planten of insecten kunnen bijvoorbeeld op een lcd-monitor worden bekeken en onderzocht. De microscoop is en blijft een belangrijk hulpmiddel in de biologie, geneeskunde en materiaalkunde. Een microscoop bestaat in hoofdzaak uit twee optische delen, het objectief en het oculair, die door de tubus met elkaar zijn verbonden, een verlichtingseenheid en de objecttafel en het statief voor het bevestigen van de optische onderdelen.
De verlichtingseenheid bestaat doorgaans uit een in het statief ingebouwde microscooplamp, die kan worden afgesteld ten opzichte van de collector (een lens of lenzensysteem direct voor de lamp) en het daarachter geplaatste lichtveld-diafragma. De condensor van de microscoop is vaak een complex lens- of spiegelsysteem dat het lichtveld-diafragma in het objectvlak afbeeldt. Het objectief levert een vergroot reëel tussenbeeld van het object, dat met het oculair nogmaals vergroot kan worden bekeken. Om het object met beide ogen te bekijken, wordt de microscoop met twee oculairs uitgerust .
De vergroting van de microscoop is het product van de vergroting van het objectief en de vergroting van het oculair. Voorbeeld bij een stereo-zoommicroscoop: oculairs van 12,5x en een zoomobjectief van 0,8x tot 4,0x geven een totale vergroting van 10x tot 50x, enzovoort.
De meeste stereomicroscopen hebben een traploos variabele instelling van de vergroting met een aan de buitenzijde geplaatste kartelring.
Een vrije werkafstand tussen het werkstuk en de onderste objectieflens van de microscoop is belangrijk. Afhankelijk van het type microscoop is doorgaans 80 tot 120 millimeter ideaal. Speciale werkplaatsmicroscoop-uitvoeringen hebben een afstand van 200 tot 250 millimeter. Kenmerkend voor goede optiek is een werkafstand van 20 tot 25 millimeter bij een vergroting van 10x.
Als maat geldt de diameter van het waargenomen beeld van de microscoop bij een vergroting van 10x. Het is een kwaliteitskenmerk van iedere optiek en kan ook door een niet-specialist direct worden gecontroleerd. Vuistregel: hoe lager de vergroting, hoe groter de diameter van het gezichtsveld.
De scherptediepte is het afstandsbereik voor en achter het focusvlak waarin het beeld 'scherp' lijkt. Hoewel de scherptediepte van verschillende factoren afhangt, speelt de vergroting van de microscoop een belangrijke rol bij het bepalen van de grootte van dit afstandsbereik. In het algemeen geldt: hoe sterker de vergroting, hoe kleiner de scherptediepte. De functie voor beeldsamenstelling speelt daarom een belangrijke rol in de microscopie en een digitale microscoop maakt het aanzienlijk efficiënter om beelden te maken die over het volledige oppervlak scherp zijn.
Een stereomicroscoop heeft bij een lage vergroting vaak een scherptediepte van tien millimeter, waardoor de ruimtelijke indruk van het beeld aanzienlijk wordt versterkt.
Onder de objecttafel
van de microscoop bevindt zich de condensor, die bestaat uit een lenzensysteem en een iris- of apertuurdiafragma. De functie van dit diafragma bij de helderveldmethode is het licht van de microscoop optimaal voor het betreffende objectief voor te bereiden.
Wanneer het apertuurdiafragma van de microscoop wordt geopend, neemt de resolutie toe terwijl het contrast afneemt. Bij het sluiten gebeurt het omgekeerde: de resolutie neemt af en het contrast neemt toe. De functie van het apertuurdiafragma is dus om voor ieder preparaat de optimale balans tussen resolutie en contrast in te stellen. Bij een fasecontrast- of donkerveldmicroscoop heeft het apertuurdiafragma geen functie en wordt het bij deze contrastmethoden volledig geopend om storingen te voorkomen.
Breng de cellen van het preparaat die u nauwkeuriger wilt bekijken door het verschuiven van het objectglaasje naar het midden van het beeld, zodat u ze na het wisselen van het objectief terugvindt. Draai vervolgens met de objectiefrevolver van de microscoop het volgende grotere objectief boven het preparaat. Meestal is het nieuwe beeld al bijna scherp. Stel de scherpte nu uitsluitend met de fijnregeling van de microscoop in. Bij het volgende grotere objectief gaat u op dezelfde manier te werk.
Bij sterke vergrotingen mag het diafragma van de microscoop niet te ver worden gesloten, omdat lijnen in het beeld dan dubbel zichtbaar kunnen worden en het beeld onscherper wordt. Open het diafragma in dat geval verder. Als het diafragma daarentegen volledig openstaat, kan het beeld flets worden zodat nauwelijks iets te herkennen is. Sluit het diafragma dan verder. Blijft het beeld ondanks de juiste instelling flets, dan is waarschijnlijk het oculair of het objectief van de microscoop vervuild. Reinig in dat geval de vervuilde lensoppervlakken.
Sluit het diafragma bij de condensor ongeveer tot de helft. Beweeg vervolgens met de grofregeling langzaam het kleinste objectief van de microscoop naar het preparaat toe terwijl u tegelijkertijd door het oculair kijkt. Zodra u de cellen van het object kunt herkennen, stelt u met de fijnregeling van de microscoop de beeldscherpte nauwkeurig in. Regel met de knop voor de verlichting de helderheid tot een voor u aangenaam niveau. Heeft de microscoop geen regelbare verlichting, sluit het diafragma bij de condensor dan iets verder wanneer het beeld te licht is en open het wanneer het beeld te donker is.
De PCE-MM 200 toont objecten als livebeeld met een maximale vergroting van 200x op het computerscherm. Dankzij acht afzonderlijk geplaatste leds worden heldere beelden op de pc weergegeven. Het te vergroten object wordt van alle kanten optimaal verlicht en de verlichting is bovendien traploos dimbaar. Wanneer het objectief niet wordt uitgeschoven, kan de microscoop zelfs als webcam worden gebruikt. Planten, miniatuurvoorwerpen of kleine levende organismen kunnen bijvoorbeeld door kinderen in het onderwijs nauwkeurig worden bekeken, zodat verborgen details zichtbaar worden. Ook als leeshulp voor munten en postzegels is de kleine microscoop PCE-MM 200 zeer bruikbaar, omdat de 2-megapixelcamera meer beelddetails zichtbaar maakt. De meetfunctie van de microscoopsoftware is eveneens nuttig. Deze kan met een kleine sjabloon met mm- en inchverdeling worden gekalibreerd. Daarna kunnen afstanden eenvoudig op het scherm worden gemeten
De toepassingsmogelijkheden van een microscoop en een cameramicroscoop zijn vrijwel onbeperkt.
Bij het gebruik van een microscoop worden vaak twee belangrijke fouten gemaakt:
In de elektronica wordt een microscoop voor uiteenlopende toepassingen gebruikt. Bij de kwaliteitscontrole van de productie en assemblage van printplaten worden stationaire digitale microscopen toegepast. Deze hebben ten opzichte van lichtmicroscopen het voordeel dat de inspecteur zich beter kan oriënteren en de printplaat segment voor segment kan controleren. De controle kan direct op grote schermen worden uitgevoerd en dankzij opslagmogelijkheden, meestal via een SD-kaart, worden gedocumenteerd. Afhankelijk van het type kunnen foto's en ook video's worden opgeslagen. Printplaten worden gecontroleerd op kortsluitingen en onderbrekingen van printbanen. Ook worden de contouren van de printbanen met behulp van de microscoop vergeleken met het referentiepatroon. Boringen en doorverbindingen worden gecontroleerd op doorgang en resten. Voor deze werkzaamheden kan een onderzoeksmicroscoop worden ingezet.
De soldeerstoplak wordt met de microscoop optisch gecontroleerd op een gelijkmatige verdeling en vlekvorming. Nadat de printplaten zijn vrijgegeven en bestukt, worden ze opnieuw met de microscoop bekeken. Bij IC's met een kleine pinafstand wordt onder andere gecontroleerd of de pins op het betreffende contactvlak liggen en of er tijdens het solderen kortsluitingen tussen de pins zijn ontstaan. Bij SMD-componenten wordt de microscoop gebruikt om te controleren of de juiste componenten zijn geplaatst, omdat de opschriften daarvan niet met het blote oog kunnen worden gelezen.
Uiteraard worden ook de soldeerverbindingen gecontroleerd op gebroken soldeerpunten en zogeheten koude soldeerverbindingen. Bij een koude soldeerverbinding is er geen goede verbinding tussen het soldeer en de betreffende aansluitpin van het component. Het opsporen van koude soldeerverbindingen is vaak moeilijk, omdat ze lastig te herkennen zijn. Zonder microscoop is dit zelden mogelijk. Het vinden van dergelijke verbindingen is belangrijk, omdat ze vaak de oorzaak zijn van elektronische modules die niet meer of slechts gedeeltelijk functioneren.
Ook bij service en reparatie van elektronische modules wordt een microscoop gebruikt. Omdat demontage van de printplaat vaak lastig is of moet worden vermeden, worden hier kleine draagbare digitale microscopen ingezet. Deze kunnen via USB worden aangesloten, zodat de pc-monitor als scherm dient, of direct zijn uitgevoerd als microscoop met scherm. Net als in de productie worden printplaten gecontroleerd op gebroken en koude soldeerverbindingen en op mogelijke ongewenste kortsluitingen of onderbrekingen in printbanen die tijdens gebruik zijn ontstaan. Daarnaast worden componenten onderzocht op mogelijke haarscheuren of thermische vervormingen.
Schone optiek is een belangrijke voorwaarde voor goed microscopisch werken en foutloze beelden. Bij vervuiling is stof het grootste probleem. Verontreinigingen zijn zichtbaar in het beeld en stof kan bovendien glasoppervlakken bekrassen en tandwielen en glijvlakken beschadigen. De microscoop tegen stof beschermen is daarom een van de belangrijkste maatregelen om schade te voorkomen.
Dek de microscoop na het werken daarom altijd af met een gemakkelijk te reinigen hoes en maak deze hoes regelmatig met een vochtige doek schoon, zodat er geen stof vanaf de afdekking in de microscoop terechtkomt. Open uitgangen van de tubus moeten eveneens altijd worden afgedekt. Bij het reinigen van optische onderdelen is het soort vervuiling bepalend. Daarbij moet onderscheid worden gemaakt tussen stofdeeltjes, zoals glasslijpsel van objectglaasjes, textielpluisjes en zand, en andere vervuiling, zoals vingerafdrukken en resten van onjuiste reinigingspogingen.
Een moderne microscoop kan uit verschillende componenten bestaan. In de onderstaande afbeelding worden de belangrijkste onderdelen toegelicht. Bij een cameramicroscoop is het oculair vaak vervangen door een lcd-display.
Het statief van de microscoop en cameramicroscoop bestaat uit de volgende onderdelen:
De microscoopvoet is de grondplaat waarop de overige onderdelen van de microscoop zijn opgebouwd. De tubushouder is de kolom waaraan de optiek en de objecttafel zijn bevestigd. De tubus is de meestal schuin en zelden verticaal geplaatste buis aan de bovenzijde van de microscoop. De werkplaat met een opening in het midden wordt de objecttafel genoemd. Voor het scherpstellen zijn meestal twee instelwielen aanwezig: de fijnregeling en de grofregeling.
Alle overige onderdelen van de microscoop die nodig zijn voor het verlichten en vergroten van de preparaten worden tot de optiek gerekend. Het beeld wordt bekeken door het oculair dat zich in de tubus bevindt. Boven het object bevinden zich de objectieven, die voor snel wisselen op een objectiefrevolver zijn gemonteerd. Onder de objecttafel van de microscoop bevindt zich nog een lenzensysteem: de condensor. Voor het verlichten van de preparaten wordt een microscooplamp of spiegel gebruikt.
Een stereomicroscoop wordt voornamelijk gebruikt om interne kenmerken te herkennen. Bij het kijken door de stereo-optiek zien beide ogen het beeld van hetzelfde object onder twee verschillende hoeken. Hierdoor ontstaat een driedimensionale, ruimtelijke indruk.
De groene bladkleurstof chlorofyl in planten fluoresceert van nature intens rood wanneer deze met kortgolvig licht wordt aangestraald. Voor het bekijken van deze primaire fluorescentie is geen verdere preparatie nodig voordat de microscoop wordt gebruikt. Bij secundaire fluorescentie worden objecten die zelf niet fluoresceren gemarkeerd met een fluorescentiekleurstof (fluorochromering).
Een bekende fluorescentiekleurstof is bijvoorbeeld acridine-oranje. Daarmee vertonen celkernen (chromatine en nucleoli) bij excitatie met blauw licht een groene fluorescentie. Omdat de fluorescentie pas ontstaat door de voorbereiding met de fluorescentiekleurstof, wordt dit ook geïnduceerde fluorescentie genoemd.
Bij immunofluorescentie wordt een fluorescentiekleurstof, meestal FITC = fluoresceïne-isothiocyanaat, aan een antilichaam gekoppeld. Deze antilichamen kunnen zeer specifiek voor bepaalde biologische structuren worden geproduceerd. De binding van het fluorochroom wordt als het ware door het antilichaam tot stand gebracht. Dergelijke fluorochromeringen zijn uiterst selectief, maar niet zo intens als bij conventionele secundaire fluorescentie.
Deze microscoop wordt vooral gebruikt voor het bekijken van grotere objecten. Toepassingen zijn bijvoorbeeld het onderzoeken van insecten, planten en munten of materiaalinspectie. De meeste klassieke oplichtmicroscopen hebben een werkafstand van meer dan 40 mm. Daardoor zijn deze uitvoeringen bijzonder geschikt voor grote objecten of materiaalinspectie. Voor het bekijken worden ze meestal als binoculaire modellen aangeboden.
Digitale microscopie is het tegenstuk van conventionele lichtmicroscopie. Monsters worden niet meer rechtstreeks door het oculair van de microscoop bekeken, maar als een virtueel totaalbeeld weergegeven dat na het scannen van het volledige monster met de gewenste resolutie op de monitor wordt afgebeeld. Een geïntegreerde autofocus zorgt ervoor dat het beeld altijd in focus is en dus scherp wordt opgenomen. De afzonderlijke beelden die tijdens het scanproces ontstaan, worden vervolgens automatisch over elkaar gelegd om een groot, naadloos overzichtsbeeld te maken. Het voltooide virtuele beeld kan daarna in een database worden opgeslagen.
Deze microscoop wordt vooral gebruikt voor het bekijken van dunne, doorschijnende preparaten en vloeistoffen.
Toepassingen zijn bijvoorbeeld het onderzoeken van bloed, cellen of plantenmonsters. Een klassieke doorlichtmicroscoop heeft meestal een zeer kleine werkafstand van minder dan 4 mm. Daarom is dit type microscoop alleen geschikt voor bijzonder dunne preparaten.
De preparaten worden op objectglaasjes geplaatst en met flinterdunne dekglaasjes afgedekt. Een doorlichtmicroscoop wordt meestal met een zeer hoge vergroting aangeboden, van 40x tot meer dan 1000x. Bij een vergroting van 1000x moet voor een bruikbare scherpte de luchtspleet tussen het dekglaasje en de objectieflens met een druppel immersieolie worden gesloten. Tot 400x kan met ieder apparaat zonder speciale techniek worden gewerkt. Door de oculairs te verwisselen kan de vergroting van de microscoop verder worden verhoogd.
Kwalitatief bevindt de elektronenmicroscoop zich boven de door PCE aangeboden laboratorium microscoop (lichtmicroscoop). In een elektronenmicroscoop worden elektronen in plaats van licht gebruikt om een beeld te vormen. Bij dit type apparaat leidt een hogere snelheid van de elektronen tot een kortere golflengte en daarmee tot een hogere resolutie, omdat elektronen een veel kortere golflengte hebben dan zichtbaar licht en daardoor veel kleinere structuren kunnen oplossen. De oorspronkelijk verkregen beelden zijn zwart-wit, omdat voor de beeldvorming elektronen in plaats van licht worden gebruikt. De gebruikte elektronenbundel wordt met een wolfraamkathode opgewekt. Een microscoop volgens dit principe bestaat in twee typen: de transmissie-elektronenmicroscoop en de rasterelektronenmicroscoop.
Het beste oplossend vermogen van moderne lichtmicroscopen bedraagt in het beste geval 200 nm, bij de REM 3 nm en bij de TEM zelfs 0,2 nm. Nog fijnere structuren kunnen met de rastertunnelmicroscoop en rasterkrachtmicroscoop worden opgelost.
Varianten van elektronenmicroscopie:
Transmissie-elektronenmicroscopie (TEM)
Hierbij wordt een dun object met elektronen doorgelicht. Een TEM-microscoop komt in principe overeen met doorlichtmicroscopie, waarbij vooral absorptie een rol speelt. Momenteel ligt het oplossend vermogen op ongeveer 0,05 nm.
Rasterelektronenmicroscoop (REM), Scanning Electron Microscopy (SEM)
Een fijn gebundelde elektronenstraal wordt volgens een bepaald raster over het met edelmetaal bedampte monster geleid. De secundaire elektronen die door het oppervlak van het object worden uitgezonden, worden als contrastsignaal gemeten en in een optisch beeld omgezet. Om een ongestoorde elektronenstraal te verkrijgen, wordt de meting in hoogvacuüm uitgevoerd.
Rasterkrachtmicroscoop, Atomic Force Microscopy (AFM)
Deze methode wordt gebruikt voor het weergeven van oppervlakken. Met een 'atomaire' naald die aan een bladveer is bevestigd, wordt het monster volgens een gedefinieerd raster afgetast. Door atomaire krachten wordt de afstand tot het oppervlak constant gehouden. De buiging van de bladveer wordt door reflectie van laserlicht met optische sensoren geregistreerd en regel voor regel weergegeven. Afhankelijk van de te controleren ruwheid worden laterale verschillen in het bereik van 0,1 tot 10 nm vastgelegd.
Rastertunnelmicroscoop, Scanning Tunnelling Microscopy (STM)
Bij rastertunnelmicroscopie worden oppervlakken weergegeven door de stroom tussen een elektrisch geleidende punt en het eveneens geleidende monster te meten. Niet-elektrisch geleidende monsters moeten met goud, grafiet of chroom worden bedampt. Ook hierbij wordt de punt volgens een bepaald raster over het object geleid.
Een microscoop met monoculaire inkijk is qua aanschafkosten de voordeligste keuze om met microscopie te beginnen. De monoculaire inkijk leidt niet tot kwaliteitsverlies. Voor langer en comfortabeler observeren is een microscoop met binoculaire inkijk beter geschikt. Met twee ogen kan gedurende langere tijd ontspannen worden gekeken. Een binoculaire microscoop heeft naast standaardonderdelen ook een complexere prisma-opstelling en een helderdere verlichting.
Bij röntgenmicroscopie wordt röntgenstraling als stralingsbron gebruikt. Door de kortere golflengte van röntgenstraling wordt een veel hogere resolutie dan met licht bereikt. Ook andere interacties, zoals het doordringend vermogen van de straling in het monster, kunnen worden gemeten. Een groot voordeel van röntgenmicroscopie is dat monsters dikker kunnen zijn dan bij elektronenmicroscopie. Bovendien is elektrische geleidbaarheid van het oppervlak niet nodig en hoeft biologisch materiaal niet te worden gekleurd, in een dragermateriaal te worden ingebed of in extreem dunne monsters te worden gesneden.
Dit type microscoop is een bijzondere vorm van licht- of fluorescentiemicroscopie. Hierbij worden zeer dunne optische doorsneden 'gescand' en tot een 3D-beeld samengesteld. Omdat alle doorsneden optisch scherp worden afgebeeld, ontstaat een volledig gefocust 3D-beeld.
Voor toepassingen die als beeld moeten worden vastgelegd, zijn er ook trinoculaire microscopen of zogeheten cameramicroscopen. Dit zijn binoculaire microscopen met een extra tubus. Tijdens het observeren kan hier een USB-camera op worden geplaatst om de waarnemingen op te nemen. De opgenomen beelden kunnen vervolgens naar een pc of laptop worden overgebracht. Daarnaast kan op een binoculaire microscoop een micro-oculair worden aangesloten.
Dit micro-oculair wordt eenvoudig in de oculairopname van de microscoop geplaatst. Zo biedt het micro-oculair de mogelijkheid om een bestaande microscoop voordelig uit te breiden tot videomicroscoop of cameramicroscoop en deze daarmee naar een moderne technische standaard te brengen.
Aan de uitrusting van een microscoop worden afhankelijk van het specifieke gebruik bepaalde eisen gesteld. Een normale microscoop met een vergroting van 400x tot 600x in helderveld is doorgaans voldoende. Speciale verlichtingstechnieken, zoals fasecontrast, een donkerveldmethode en krachtige regelbare halogeenverlichting, maken het mogelijk afzonderlijke details van contrastarme objecten te herkennen zonder het preparaat te kleuren.
Heeft u hulp nodig bij het kiezen van de juiste microscoop voor uw toepassing? Het verkoop- en supportteam van PCE Instruments Benelux helpt u graag bij de selectie van een geschikte uitvoering, bijvoorbeeld een digitale microscoop, inspectiemicroscoop of microscoop voor laboratorium- en werkplaatsgebruik. U kunt ons op werkdagen tussen 08.30 en 17.00 uur telefonisch bereiken via +31 (0)53 - 737 01 92 of per e-mail via support@pcebenelux.nl.